Szkoła Ambasador

Logo Szkoła Ambasador

Czym jest Szkoła Ambasador?

W tym roku szkolnym przystąpiliśmy do programu EPAS, starając się o uzyskanie tytułu SzkołaAmbasador. Program EPAS jest dedykowany dla szkół ponadgimnazjalnych. Ma on na celu pobudzanie świadomości młodzieży na temat Europy i demokracji europejskiej dzięki udostępnieniu jej wiedzy o Unii Europejskiej, w szczególności o Parlamencie Europejskim. Program obejmuje nie tylko przekazywanie wiedzy o faktach dotyczących Unii Europejskiej, lecz także umożliwi doświadczenie, czym jest obywatelstwo europejskie. Celem programu jest upewnienie się, że młodzi ludzie mają świadomość swoich możliwości działania w kontekście integracji europejskiej oraz rozumieją znaczenie głosowania w wyborach europejskich w 2019 r.
Szkoły biorące udział w programie będą miały do wykonania następujące zadania obowiązkowe:

  • założenie szkolnego punktu informacyjnego poświęconego Europie, Unii Europejskiej oraz instytucjom europejskim. Zadaniem zarówno starszych i młodszych ambasadorów będzie zadbanie o jego bieżącą działalność.
  • organizację działań poświęconych bieżącej legislacji Parlamentu Europejskiego lub innym istotnym kwestiom europejskim
  • wykorzystanie otrzymanych materiałów dydaktycznych, scenariuszy lekcji europejskich w czasie zajęć lekcyjnych i podczas specjalnych spotkań dla szczególnie zainteresowanych uczniów.
  • organizację na terenie szkoły lub poza nią wydarzenia pod hasłem “Dzień Europy” w okolicach 9 maja. Celem wydarzenia będzie zwiększenie wiedzy uczniów dotyczącej integracji europejskiej i roli Parlamentu Europejskiego.

Szkoła, która z powodzeniem zakończy swój udział w programie, otrzyma tytuł “Szkoły Ambasadora Parlamentu Europejskiego”.

Wszystko o Unii Europejskiej

Historia


HISTORIA UNII EUROPEJSKIEJ W PIGUŁCE

1945–1959
Europa w czasach pokoju – początki współpracy

Unię Europejską utworzono po to, aby położyć kres krwawym wojnom, wybuchającym
często pomiędzy sąsiadującymi krajami, z których najstraszliwszą była II wojna światowa.
Od 1952 r. Europejska Wspólnota Węgla i Stali jednoczy gospodarczo i politycznie państwa
Europy, by tym samym zapewnić długotrwały pokój. Założyło ją sześć krajów: Belgia,
Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy i Włochy. Lata pięćdziesiąte upływają pod
znakiem zimnej wojny pomiędzy Wschodem a Zachodem. W 1956 r. na Węgrzech czołgi
radzieckie kładą kres protestom przeciwko reżimowi komunistycznemu. Rok 1957 to data
utworzenia na podstawie traktatu rzymskiego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
(EWG), innymi słowy „wspólnego rynku”.

1960–1969
Okres wzrostu gospodarczego

Lata 60. XX wieku to dobry okres dla gospodarki, między innymi ze względu na likwidację
ceł w handlu pomiędzy państwami członkowskimi. Kraje te postanawiają również wspólnie
sprawować kontrolę nad produkcją żywności, tak by nikomu jej nie zabrakło. Wkrótce
dzięki takiej polityce pojawiają się nawet nadwyżki żywności. Maj 1968 przechodzi do
historii pod znakiem studenckich protestów w Paryżu. Tak zwane „Pokolenie ’68” staje się
motorem wielu zmian społecznych i obyczajowych.

1970–1979
Coraz większa wspólnota – pierwsze rozszerzenie

Dania, Irlandia i Wielka Brytania przystępują do Unii Europejskiej 1 stycznia 1973 r.
powiększając tym samym liczbę jej członków do dziewięciu. W następstwie krótkiej, lecz
brutalnej wojny arabsko-izraelskiej w październiku 1973 r. rozpoczyna się kryzys
energetyczny i problemy gospodarcze w Europie. Wraz z obaleniem portugalskiego reżimu
Salazara w 1974 r. i – rok później – śmiercią generała Franco w Hiszpanii kresu dobiegają
ostatnie prawicowe dyktatury w Europie. Dzięki polityce regionalnej UE ogromne sumy
zaczynają napływać do biedniejszych regionów, wspierając tworzenie miejsc pracy i
infrastruktury. Parlament Europejski umacnia swój wpływ na sprawy unijne, a w 1979 r.
obywatele po raz pierwszy wybierają jego członków w bezpośrednich wyborach. W latach
70. nasila się walka z zanieczyszczeniem środowiska. UE przyjmuje przepisy dotyczące
ochrony środowiska, po raz pierwszy wprowadzając pojęcie „zanieczyszczający płaci”.

1980–1989
Zmiana oblicza Europy – upadek muru berlińskiego

Po strajkach w stoczni gdańskiej latem 1980 r. związek zawodowy Solidarność i jego
przywódca Lech Wałęsa urastają do rangi symbolu w Europie i na świecie. W 1981 r. Grecja
staje się 10. państwem członkowskim UE, Hiszpania i Portugalia przystępują do niej pięć
lat później. W 1986 r. dochodzi do podpisania Jednolitego aktu europejskiego. Jest to
traktat tworzący podstawy dla szeroko zakrojonego sześcioletniego programu, mającego na
celu usunięcie przeszkód dla wolnego przepływu handlu w UE, a w konsekwencji
utworzenia „jednolitego rynku”. Wraz z upadkiem muru berlińskiego 9 listopada 1989 r.
Europa przeżywa prawdziwy wstrząs polityczny. Po raz pierwszy od 28 lat otwierają się
granice pomiędzy wschodnią i zachodnią częścią Niemiec, które w październiku 1990 r.
ponownie się jednoczą.

1990–1999
Europa bez granic

Upadek komunizmu w państwach Europy Środkowo-Wschodniej sprzyja zbliżeniu
obywateli sąsiadujących ze sobą krajów. W 1993 r. ukończono proces tworzenia jednolitego
rynku, w ramach którego obowiązują tzw. cztery swobody, czyli swoboda przepływu
towarów, usług, osób i kapitału. W latach 90. wchodzą w życie kolejne dwa traktaty: w 1993
r. wchodzi w życie traktat z Maastricht, a w 1999 r. – Traktat Amsterdamski. Obywatele są
zainteresowani kwestiami ochrony środowiska, a także współpracy w zakresie
bezpieczeństwa i obrony. W 1995 r. Unii przybywa trzech nowych członków: Austria,
Finlandia i Szwecja. Małe miasteczko w Luksemburgu daje nazwę układowi z Schengen,
który stopniowo zapewni obywatelom możliwość podróżowania bez kontroli
paszportowych na granicach. Dzięki wsparciu UE miliony młodych ludzi podejmują studia
za granicą. Telefony komórkowe i internet ułatwiają komunikację coraz większej liczbie
osób.

2000–2009
Dalszy rozwój

Nowa wspólna waluta zaczyna obowiązywać w wielu krajach. W tym dziesięcioleciu coraz
więcej krajów przyjmie euro. Po zamachach terrorystycznych w Nowym Jorku i
Waszyngtonie, data 11 września 2001 r. nieodłącznie kojarzy się z „wojną z terroryzmem”.
Kraje UE podejmują coraz ściślejszą współpracę w walce z przestępczością. Przystąpienie
aż 10 nowych państw do UE w 2004 r. uznano za kres podziałów politycznych pomiędzy
Wschodem a Zachodem. W 2007 r. do Unii przystępują Bułgaria i Rumunia. We wrześniu
2008 r. w gospodarkę światową uderza kryzys finansowy. Wszystkie kraje UE ratyfikują
traktat lizboński, który wchodzi w życie w 2009 r. Zapewnia on UE nowoczesne instytucje i
skuteczne metody działania.

2010 – dziś
Dekada pełna wyzwań

Światowy kryzys gospodarczy silnie uderza w Europę. UE pomaga kilku krajom w trudnej
sytuacji i ustanawia tzw. unię bankową, aby zagwarantować, że banki będą bezpieczniejsze
i bardziej wiarygodne. W grudniu 2012 r. Unia Europejska otrzymuje Pokojową Nagrodę
Nobla. W 2013 r. do UE przystępuje 28. kraj – Chorwacja. Przeciwdziałanie zmianom
klimatu jest jednym z priorytetów. Kraje UE postanawiają ograniczać szkodliwe emisje
gazów cieplarnianych. W 2014 r. odbywają się wybory do Parlamentu Europejskiego, w
wyniku których do parlamentu trafia większa liczba eurosceptyków. Po aneksji Krymu
przez Rosję UE ustanawia nową strategię w dziedzinie bezpieczeństwa. Na Bliskim
Wschodzie oraz w różnych częściach świata dochodzi do głosu ekstremizm religijny.
Prowadzi to do konfliktów i wojen, w wyniku których wiele osób, które zmuszone są
uciekać przed niebezpieczeństwem, poszukuje schronienia w Europie. UE nie tylko stoi w
obliczu dylematu, jak zadbać o nowych przybyszów, ale również jest celem kilku ataków
terrorystycznych.

Źródło: https://europa.eu/european-union/about-eu/history_pl

Kluby Sportowe Unii Europejskiej

Austria

Belgia

Bułgaria

Cypr

Dania


Finlandia

Francja

Grecja

Hiszpania

Holandia


Irlandia

Litwa

Luksemburg

Łotwa

Mata

Niemcy

Polska

Portugalia


Rumunia

Słowacja

Węgry

Włochy

Instytucje

Rada Europejska

  • Rola: Wyznacza ogólny kierunek polityki oraz priorytety Unii Europejskiej.
  • Członkowie: Szefowie państw i rządów krajów UE, przewodniczący Komisji Europejskiej, Wysoki Przedstawiciel do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa
  • Przewodniczący: Donald Tusk
  • Rok ustanowienia: 1974 (forum nieformalne), 1992 (status formalny),2009 (oficjalna instytucja UE)
  • Siedziba: Bruksela (Belgia)
  • Strona internetowa: http://www.consilium.europa.eu/pl/european-council/

Rada stanowi najwyższy szczebel współpracy politycznej między państwami UE.
Rada jest jedną z siedmiu oficjalnych instytucji UE.

Czym zajmuje się Rada Europejska?

  • Określa ogólny kierunek i priorytety polityki UE
    nie jest jednak uprawniona do przyjmowania aktów prawnych.
  • Zajmuje się rozwiązywaniem złożonych i delikatnych kwestii, których nie można było rozwiązać na niższym szczeblu współpracy międzyrządowej.
  • Kształtuje wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, biorąc pod uwagę strategiczne interesy Unii, w tym sprawy mające wpływ na kwestie polityczno-obronne.
  • Nominuje i mianuje kandydatów na niektóre najwyższe stanowiska w UE, np. w EBC i Komisji.

W każdej chwili Rada Europejska może:

  • wezwać Komisję Europejską do przedstawienia wniosku ustawodawczego dotyczącego konkretnej kwestii
  • przekazać daną kwestię do Rady UE.

Skład

W skład Rady Europejskiej wchodzą:

  • szefowie państw i rządów wszystkich krajów UE,
  • przewodniczący Komisji Europejskiej
  • Wysoki Przedstawiciel do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

Posiedzenia Rady (tzw.szczyty) zwołuje przewodniczący, który również im przewodniczy i który wybierany jest przez Radę Europejską na okres dwóch i pół roku (kadencja może zostać jednokrotnie odnowiona). Przewodniczący Rady Europejskiej reprezentuje ponadto Unię na zewnątrz.

Jak działa Rada Europejska?

Zazwyczaj posiedzenia Rady odbywają się cztery razy w roku, jednak w razie potrzeby przewodniczący może zwołać posiedzenia dodatkowe.
Większość decyzji Rada Europejska podejmuje w drodze konsensusu. W niektórych przypadkach decyzje przyjmowane są jednogłośnie lub większością kwalifikowaną. Tylko szefowie państw lub rządów mają prawo głosu.

Donald Tusk ponownie wybrany na szefa Rady Europejskiej.

Tylko Polska była przeciw

Tusk zostaje na stanowisku na kolejne dwa i pół roku. Zaraz po rozpoczęciu obrad Polska bezskutecznie wnioskowała o przełożenie głosowania w sprawie wyboru szefa RE.

Donald Tusk podczas posiedzenia Rady Europejskiej

„Szefowie państw UE potrzebowali niespełna 20 minut, aby zdecydować, że Donald Tusk powinien zostać na swoim stanowisku.

Za Tuskiem głosowało 27 państw, tylko Polska była przeciw.

”Nic bez nas bez naszej zgody” – powiedziała premier Beata Szydło przed szczytem UE. „Dzisiaj w tym budynku warto przypomnieć tę główną zasadę, która buduję wspólnotę. Ja to zrobię. Przypomnę, że dla wzajemnego szacunku, dla solidarności, dla poczucia wspólnoty jest potrzebne uszanowanie zdania wszystkich państw członkowskich” – podkreśliła.

Parlament Europejski

Nagroda im.Sacharowa